Endodontske terapije

Lečenje kanala korena (“vađenje živca”), odnosno endodontska terapija je među najnepopularnijim stomatološkim intervencijama, verovatno zato što sam naziv već asocira na nešto veoma bolno. Međutim, u stvarnosti to uglavnom nije bolan zahvat jer se danas po pravilu odvija u lokalnoj aneseteziji, a većina ljudi kod kojih je sprovedena endodontska terapija, opisuje svoje iskustvo slično onome kao pri plombiranju zuba.

Šta podrazumeva endodontska terapija?

Endodontska terapija se odnosi na tretman unutrašnjosti zuba, tj. na deo zuba u kome je smeštena zubna pulpa. Većini ljudi zubna pulpa je poznata kao “zubni živac”, međutim u njoj se pored nerava nalaze krvni i limfni sudovi, vezivno tkivo i mnoge ćelije.

Iako su zubi uglavnom izgrađeni od tvrdih struktura kao što su gleđ, dentin i cement, u svakom zubu se nalazi šupalj prostor koji, ukoliko je zub zdrav, sadrži meko tkivo – zubnu pulpu (u daljem tekstu “zubni živac”). U stomatološkoj ordinaciji se možete sresti sa sledećim terminima koji se odnose na prostor u kome je smešten “zubni živac”:

Komora pulpe – ovo je šupalj prostor koji leži manje ili više u centralnom delu krunice zuba.

Korenski kanali – Svaki živac ulazi u zub, kroz vrh njegovog korena. Od mesta ulaska, živac se pruža kroz centralni deo korena (kanal korena) i ulazi u širi prostor unutar krunice zuba, odnosno komoru pulpe.